Η εικόνα εγκατάλειψης που παρουσιάζουν τα ορεινά χωριά αποτυπώνει με τον πιο έντονο τρόπο ένα χρόνιο και διαρκώς επιδεινούμενο πρόβλημα: την έλλειψη νερού και την ανυπαρξία ουσιαστικών παρεμβάσεων. Δεξαμενές που κατασκευάστηκαν πριν από δεκαετίες με κόπο και προσωπική εργασία των κατοίκων, σήμερα παραμένουν άδειες και παρατημένες, παρότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν κρίσιμη λύση σε περιόδους ανάγκης.

Το ζήτημα ήρθε ξανά στην επιφάνεια με αφορμή μεγάλη πυρκαγιά που κατέκαψε περίπου 25.000 στρέμματα, αναδεικνύοντας τις σοβαρές ελλείψεις στον σχεδιασμό αντιμετώπισης εκτάκτων καταστάσεων. Κατά τη διάρκεια της φωτιάς, η διακοπή ρεύματος είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορούν να λειτουργήσουν οι υποδομές υδροδότησης, αφήνοντας τα πυροσβεστικά μέσα χωρίς πρόσβαση σε νερό, την ώρα που σε κοντινή απόσταση υπήρχαν δεκάδες ανενεργές δεξαμενές.

. Όπως επισημάνθηκε από τον Περιφερειακό Σύμβουλο Παναγιώτη Σοφό, περισσότερες από 50 δεξαμενές στην ευρύτερη περιοχή παραμένουν εκτός λειτουργίας εδώ και χρόνια, ενώ ήδη από το 2021 είχε γίνει καταγραφή και εκτίμηση κόστους για την αποκατάστασή τους, το οποίο δεν ξεπερνά τις 50.000 ευρώ. Παρά το σχετικά μικρό ποσό, καμία ουσιαστική ενέργεια δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα.

Η καθημερινότητα των κατοίκων χαρακτηρίζεται από συνεχή ταλαιπωρία. Σε πολλές περιπτώσεις, η υδροδότησηαπό τον αγωγό περιορίζεται σε μόλις δύο φορές την εβδομάδα για λίγες ώρες, γεγονός που καθιστά αδύνατη την κάλυψη βασικών αναγκών. Νοικοκυριά και κτηνοτροφικές δραστηριότητες εξαρτώνται από ιδιωτικές δεξαμενές.

Την ίδια ώρα, σημαντικά έργα υποδομών παραμένουν ημιτελή. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του αγωγού ύδρευσης Αγία Μαρίνα ,Γύρι ,Λούχα , που ξεκίνησε το 2017 με χρηματοδότηση άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ και μέχρι σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί. Το έργο έχει αλλάξει εργολάβους επανειλημμένα, ενώ τμήματά του παραμένουν ανολοκλήρωτα, με σωλήνες εγκαταλελειμμένους και δρόμους σκαμμένους, χωρίς καμία πρόοδο.

Οι ευθύνες φαίνεται να μεταφέρονται διαρκώς μεταξύ των αρμόδιων φορέων, με τον δήμο, την περιφέρεια και τις υπηρεσίες ύδρευσης να αδυνατούν να δώσουν λύσεις.

Ιδιαίτερα προβληματική είναι και η διαχείριση της υδροδότησης σε κατοικίες εκτός οικισμού. Παρά το γεγονός ότι υπήρχαν νόμιμες παροχές και οι κάτοικοι πλήρωναν κανονικά, σε αρκετές περιπτώσεις το νερό διακόπηκε χωρίς να υπάρξει πρόβλεψη για εναλλακτική λύση. Η προσωρινή κάλυψη μέσω υδροφόρων οχημάτων δεν επαρκεί, ενώ απαιτείται συνεχής επικοινωνία και εξάρτηση από τις διαθέσεις των αρμόδιων υπηρεσιών.

Παράλληλα, γίνεται λόγος για αναξιοποίητες γεωτρήσεις και ελλιπή συντήρηση υπαρχόντων υποδομών, γεγονός που εντείνει το πρόβλημα της λειψυδρίας. Ακόμη και σε περιπτώσεις όπου το νερό δεν είναι κατάλληλο για πόση, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για άλλες ανάγκες, όπως η κτηνοτροφία ή η άρδευση, ωστόσο δεν υπάρχει σχεδιασμός προς αυτή την κατεύθυνση.

Η αγανάκτηση των κατοίκων έχει πλέον οδηγήσει σε συλλογικές κινητοποιήσεις. Σε πρόσφατες συσκέψεις τοπικών κοινοτήτων, αποφασίστηκε να ζητηθεί άμεση συνάντηση με τη δημοτική αρχή, προκειμένου να τεθούν επί τάπητος όλα τα ζητήματα και να αναζητηθούν λύσεις. Το αίτημα είναι ξεκάθαρο: να δοθεί τέλος στην αδιαφορία και να υπάρξει ουσιαστική παρέμβαση.

Το πρόβλημα της έλλειψης νερού δεν περιορίζεται μόνο στην καθημερινότητα των κατοίκων, αλλά επηρεάζει και την αναπτυξιακή προοπτική της περιοχής. Σε μια περίοδο που γίνεται λόγος για τουριστική ανάπτυξη και επενδύσεις, η απουσία βασικών υποδομών, όπως η ύδρευση, λειτουργεί αποτρεπτικά και δημιουργεί σοβαρά εμπόδια.