Ο δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό «Δύναμη Ελπίδας», Διονύσης Μουζάκης, έκανε δηλώσεις στην εκπομπή της Μαριέττας Ποταμίτη, σκιαγραφώντας μια πραγματικότητα με διαρκείς υποσχέσεις και ελάχιστες απτές παρεμβάσεις στις αθλητικές υποδομές της Ζακύνθου, την ώρα που οι ανάγκες των σωματείων και των αθλητών –από το ποδόσφαιρο έως τη γυμναστική– διογκώνονται χρόνο με τον χρόνο.

Αναφερόμενος στην πορεία της ομάδας, σημείωσε ότι η ισοπαλία της τελευταίας αγωνιστικής «στενοχωρεί», καθώς ο στόχος παραμένει ο πρωταθλητισμός και η άνοδος, ωστόσο δεν προκαλεί απογοήτευση, αφού η ομάδα διατηρεί τη δεύτερη θέση που οδηγεί στα μπαράζ, ενώ –όπως υποστήριξε– αυτή τη στιγμή εμφανίζει την καλύτερη συγκομιδή από τις αντίστοιχες δεύτερες θέσεις των άλλων ομίλων, στοιχείο που ενισχύει τη δυναμική της προσπάθειας μέχρι τέλους.
Στο κρίσιμο ζήτημα του κλειστού γυμναστηρίου, έκανε δηλώσεις στην εκπομπή της Μαριέττας Ποταμίτη επιμένοντας ότι πριν από οποιαδήποτε ανακοίνωση απαιτείται σοβαρός σχεδιασμός και συνεννόηση με τον Δήμο, με σαφή μελέτη που να δείχνει τι ακριβώς χωράει στον χώρο και αν απομένει επαρκές περιθώριο για βοηθητικό γήπεδο και τις αναγκαίες συνοδευτικές υποδομές (έξοδοι κινδύνου, πάρκινγκ και λοιπές διαμορφώσεις). Την ίδια στιγμή εξέφρασε την ενόχλησή του για τις αντιφατικές διαρροές και δηλώσεις των τελευταίων ημερών –από σενάρια επιχωμάτωσης για βοηθητικό μέχρι παλινωδίες για το τι τελικά μπορεί να γίνει– τονίζοντας ότι έχουν περάσει περίπου δύο χρόνια και τρεις μήνες από την ανάληψη της νέας δημοτικής αρχής χωρίς να έχει προχωρήσει κάτι χειροπιαστό, παρότι –όπως είπε– υπήρχε και η δυνατότητα προγραμματικής σύμβασης με την Περιφέρεια για εξασφάλιση χρηματοδότησης.

Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν για την κατάσταση του τάπητα στο δημοτικό στάδιο, περιγράφοντας μια αλυσιδωτή διαχείριση που –κατά την άποψή του– κόστισε σε χρήμα και σε ποιότητα, καθώς έγινε αλλαγή της εταιρείας συντήρησης και επιλέχθηκε ανάδοχος «αμφίβολης ποιότητας και αξιοπιστίας», με αποτέλεσμα ο αγωνιστικός χώρος να υποβαθμιστεί σημαντικά, ενώ, όπως υποστήριξε, επιχειρήθηκαν παρεμβάσεις που δεν ταίριαζαν στις ιδιαιτερότητες του γηπέδου και του διαθέσιμου νερού. Ανέφερε ότι στη συνέχεια επήλθε νέα σύμβαση με εταιρεία από την Αθήνα, η οποία –σύμφωνα με όσα γνωρίζει– έχει κάνει καλή δουλειά στην επισπορά και έχει τοποθετήσει ειδική μεμβράνη ώστε να επιταχυνθεί η αναζωογόνηση του χλοοτάπητα μέσα στον χειμώνα, με στόχο να επιστρέψει η ομάδα νωρίτερα στο γήπεδο, επιμένοντας ωστόσο πως «δεν είναι σοβαρές δουλειές αυτές που γίνονται», όταν το κόστος τελικά επιβαρύνει τους δημότες.

Για τα περιφερειακά γήπεδα, έκανε δηλώσεις στην εκπομπή της Μαριέττας Ποταμίτη σημειώνοντας ότι το γήπεδο του Αγερικού βρίσκεται σε κακή κατάσταση και ότι ο εργολάβος ζήτησε παράταση ως τις 31/12/2026, κάτι που κρίθηκε υπερβολικό, με την παράταξη να εισηγείται μικρότερη προθεσμία ως τις 31/10/2026 ώστε να υπάρξει πίεση για ολοκλήρωση, αναγνωρίζοντας παράλληλα τις γραφειοκρατικές δυσκολίες των χρηματοδοτήσεων, αλλά υπογραμμίζοντας ότι «κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει». Για το γήπεδο του Γαϊτανίου τόνισε ότι έχει ήδη ενταχθεί στον προϋπολογισμό της Περιφέρειας το ποσό για την προμήθεια του τάπητα, όμως απαιτούνται και παρεμβάσεις του Δήμου (καθαρισμοί, συρματοπλέγματα, αποδυτήρια, εξωραϊσμός των κτιρίων), εκτιμώντας ότι εφόσον κινηθούν οι διαδικασίες, ο χώρος μπορεί να αποσυμφορήσει σημαντικά τα υπόλοιπα γήπεδα που σήμερα «φορτώνονται» πολλαπλές ομάδες και προπονήσεις.

Στο θέμα του κλειστού κολυμβητηρίου, μετέφερε ότι υπάρχει μεν κινητικότητα και ενημέρωση από αρμόδιους, αλλά μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να υπάρχει ώριμη μελέτη ή σαφές χρονοδιάγραμμα, επισημαίνοντας πως καθοριστικός θα είναι και ο τόπος κατασκευής: κατά την εκτίμησή του, λύσεις εκτός πόλης –όπως παλαιότερα είχε συζητηθεί για τον Φιολίτη– δεν εξυπηρετούν τα σωματεία και τις ακαδημίες, ενώ πιθανότερο θεωρεί το σενάριο να γίνει στον χώρο του εθνικού σταδίου, εκεί όπου βρισκόταν παλαιότερα το κλειστό.

Κλείνοντας, υποστήριξε ότι η Ζάκυνθος έχει να δει πραγματικά νέα αθλητική υποδομή από το 2012-2013, καθώς έκτοτε, όπως είπε, οι παρεμβάσεις περιορίζονται σε συντηρήσεις και μικροβελτιώσεις, γεγονός που τον οδηγεί να «κρατά μικρό καλάθι» για τις μεγάλες εξαγγελίες, αναγνωρίζοντας ότι –με τα δεδομένα που βλέπει– το πιο ρεαλιστικό έργο στο άμεσο διάστημα είναι η ολοκλήρωση της προμήθειας και τοποθέτησης τάπητα στο Γαϊτάνι, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν, προς το παρόν, μακρινά όνειρα.