Μια εκτενή και ουσιαστική ανάλυση για τις ραγδαίες εξελίξεις στη διεθνή πολιτική πραγματοποίησε ο αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Διονύσιος Τσιριγώτης, μιλώντας στην εκπομπή της Μαριέττα Ποταμίτη. Με αφετηρία τα προσωπικά του βιογραφικά στοιχεία και τη διαδρομή του από τη Ζάκυνθο έως την ακαδημαϊκή του πορεία στην Αθήνα, ο καθηγητής έθεσε το πλαίσιο για μια συζήτηση με έντονο γεωπολιτικό βάθος.

Ο κ. Τσιριγώτης περιέγραψε το διεθνές σύστημα ως ένα πεδίο όπου κυριαρχούν διαχρονικά η αβεβαιότητα, ο φόβος, η απληστία και η σύγκρουση συμφερόντων, επισημαίνοντας ότι η εποχή της προεδρίας Τραμπ σηματοδοτεί μια πιο επιλεκτική και συναλλακτική χρήση της αμερικανικής ισχύος. Όπως τόνισε, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να αποτελούν την κυρίαρχη ηγεμονική δύναμη, όμως η στρατηγική τους απομακρύνεται από την πολυμερή νομιμοποίηση του παρελθόντος.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη Μέση Ανατολή και στο Ιράν, με τον καθηγητή να εξηγεί ότι η αποσταθεροποίηση της περιοχής δεν είναι συγκυριακή αλλά αποτέλεσμα μακρόχρονων στρατηγικών επιλογών, όπως το δόγμα του «δημιουργικού χάους». Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η αποδυνάμωση κρατών δημιουργεί κενά ισχύος που οδηγούν σε προσφυγικές ροές, ανασφάλεια και ενίσχυση ακραίων φαινομένων.

Ο Διονύσιος Τσιριγώτης υπογράμμισε ότι η Ελλάδα επηρεάζεται άμεσα από αυτές τις εξελίξεις, τόσο λόγω της γεωγραφικής της θέσης όσο και λόγω της εργαλειοποίησης του προσφυγικού από γειτονικές χώρες. Παράλληλα, επισήμανε ότι η ύπαρξη αμερικανικών βάσεων στη χώρα καθιστά κρίσιμη τη στάση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής απέναντι σε ενδεχόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή.

Αναφερόμενος στη στάση που οφείλει να τηρεί η χώρα μας, ο καθηγητής τόνισε τη σημασία του διεθνούς δικαίου, της εθνικής κυριαρχίας και της στρατηγικής αποτροπής. Όπως σημείωσε, τα μικρότερα κράτη δεν έχουν άλλο ισχυρότερο όπλο από τη σταθερή προσήλωση στους διεθνείς κανόνες και τη σοβαρότητα στον σχεδιασμό της εξωτερικής τους πολιτικής.

Η συζήτηση επεκτάθηκε και στα Βαλκάνια, με τον κ. Τσιριγώτη να εκτιμά ότι, παρά τη σημερινή εύθραυστη ισορροπία, η περιοχή ενδέχεται να αποτελέσει μελλοντικό πεδίο εντάσεων, εξαιτίας εθνοτικών ζητημάτων και ανταγωνισμών επιρροής. Η Σερβία, όπως ανέφερε, παραμένει κρίσιμος παράγοντας σε αυτό το γεωπολιτικό παζλ.

Κλείνοντας, ο αναπληρωτής καθηγητής εξέφρασε τον προβληματισμό του για την πορεία του 2026, τονίζοντας ότι η διεθνής σκηνή εισέρχεται σε μια περίοδο αυξημένων κινδύνων και αβεβαιότητας. Η ανάγκη εξισορρόπησης της ακραίας χρήσης ισχύος και η ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας, όπως σημείωσε, αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για τη διατήρηση της παγκόσμιας σταθερότητα.