Σε μια εκ βαθέων συζήτηση στον ΠΡΙΣΜΑ 90,2 , η ψυχολόγος Μαίρη Καρακασίδη τοποθετήθηκε με σαφήνεια και έντονο προβληματισμό για το ζήτημα της χρήσης των social media από τα παιδιά και τις επιπτώσεις τους στη σύγχρονη κοινωνία. Ξεκινώντας, εξέφρασε τη θετική της στάση απέναντι στην απόφαση για περιορισμό της χρήσης τους από ανηλίκους κάτω των δεκαπέντε ετών , ένα μέτρο που –όπως είπε– αναμενόταν εδώ και καιρό και τελικά φαίνεται πως θα εφαρμοστεί. Το χαρακτήρισε «πάρα πολύ σημαντικό», τονίζοντας ότι μπορεί να λειτουργήσει προστατευτικά για τους νέους απέναντι σε έναν εθισμό που έχει πλέον διαμορφώσει τον τρόπο ζωής όλων.

Η ίδια στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι τα παιδιά σήμερα περνούν σχεδόν ολόκληρη τη μέρα μπροστά σε μια οθόνη, αλλά δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτά. Υπογράμμισε πως το πρόβλημα αφορά και τους ενήλικες, σημειώνοντας ότι η εξάρτηση από τα κινητά και τα social media έχει επηρεάσει συνολικά τη συμπεριφορά και την προσωπικότητα των ανθρώπων. Για τον λόγο αυτό, υποστήριξε ότι χρειάζεται συνειδητή και συνετή χρήση, με μέτρο και αυτοέλεγχο.

Στη συνέχεια, η συζήτηση πέρασε στον ρόλο των γονέων, όπου η κα Καρακασίδη υπήρξε ιδιαίτερα κατηγορηματική. Τόνισε ότι η βασική ευθύνη ανήκει στους ίδιους τους γονείς, οι οποίοι οφείλουν να θέτουν όρια στα παιδιά τους. Παρατήρησε ότι στη σημερινή εποχή πολλοί γονείς δυσκολεύονται να επιβάλουν κανόνες, είτε από ενοχές είτε από φόβο απέναντι στις αντιδράσεις των παιδιών. Όπως εξήγησε, συχνά τα παιδιά επικαλούνται το επιχείρημα «όλοι οι φίλοι μου έχουν», πιέζοντας τους γονείς να ενδώσουν. Ωστόσο, υπογράμμισε ότι κάθε οικογένεια πρέπει να λειτουργεί με βάση τις δικές της αρχές και να οριοθετεί ξεκάθαρα τι επιτρέπεται και τι όχι.

Έφερε μάλιστα και συγκεκριμένα παραδείγματα από την καθημερινότητα, αναφερόμενη σε περιστατικά όπου παιδιά πολύ μικρής ηλικίας κυκλοφορούν μόνα τους αργά τη νύχτα. Για την ίδια, το ζήτημα δεν είναι μόνο η ασφάλεια, αλλά κυρίως τα μηνύματα που περνούν στα παιδιά. Όπως εξήγησε, όταν ένα παιδί μαθαίνει από νωρίς ότι μπορεί να λειτουργεί χωρίς όρια, τότε μεγαλώνοντας είναι πολύ πιο πιθανό να εκτεθεί σε καταστάσεις που δεν είναι κατάλληλες για την ηλικία του. Επισήμανε επίσης ότι η τάση της κοινωνίας να θεωρεί σωστό ό,τι κάνει η πλειοψηφία είναι λανθασμένη και επικίνδυνη.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στην έννοια του «μέτρου», τονίζοντας ότι ούτε η υπερβολική αυστηρότητα ούτε η πλήρης ελευθερία είναι σωστές επιλογές. Αντίθετα, πρότεινε μια ισορροπημένη προσέγγιση, βασισμένη στη φροντίδα, τη συζήτηση και την παρουσία των γονέων στη ζωή των παιδιών. Υπογράμμισε ότι η σχέση με το παιδί δεν χτίζεται αυτόματα, αλλά αποτελεί καθημερινή προσπάθεια που απαιτεί χρόνο και ουσιαστική επικοινωνία.

Στο ίδιο πλαίσιο, στάθηκε ιδιαίτερα στο ζήτημα της συναισθηματικής απομάκρυνσης μέσα στην οικογένεια. Ανέφερε ότι πολλά παιδιά δεν επικοινωνούν ουσιαστικά με τους γονείς τους, περιορίζοντας τη σχέση τους σε τυπικές συζητήσεις της καθημερινότητας. Όπως είπε, όταν ένα παιδί δεν βρίσκει χώρο να εκφραστεί στο σπίτι, αναζητά αλλού διέξοδο, ακόμη και σε ειδικούς, κάτι που –κατά την ίδια– αποτελεί σαφές μήνυμα ότι η οικογενειακή επικοινωνία έχει διαρραγεί.

Μέσα από την επαγγελματική της εμπειρία, ανέφερε ότι συναντά συχνά παιδιά και εφήβους που νιώθουν μόνοι και αβοήθητοι, παρά το γεγονός ότι έχουν υλικά αγαθά. Χαρακτήρισε τα παιδιά της σημερινής εποχής «συναισθηματικά αφρόντιστα», εξηγώντας ότι αυτό που τους λείπει δεν είναι οι παροχές, αλλά η ουσιαστική παρουσία των γονέων: η κατανόηση, η αποδοχή και η αγάπη. Επισήμανε ότι ακόμα και απλές καθημερινές στιγμές επικοινωνίας μπορούν να κάνουν τη διαφορά, αρκεί να είναι ουσιαστικές και όχι επιφανειακές.

Η συζήτηση επεκτάθηκε και στις πιέσεις που δέχονται τα παιδιά από το εκπαιδευτικό σύστημα και τις εξωσχολικές δραστηριότητες. Η κα Καρακασίδη άσκησε κριτική στην τάση πολλών γονέων να επιβαρύνουν τα παιδιά με φροντιστήρια και δραστηριότητες, ακόμη και όταν δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη. Τόνισε ότι πολλές φορές οι γονείς προβάλλουν στα παιδιά τις δικές τους ανεκπλήρωτες επιθυμίες, οδηγώντας τα σε επιλογές που δεν τα εκφράζουν. Αυτό, όπως είπε, μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες στην ψυχική τους υγεία και στη μελλοντική τους πορεία.

Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στις επιπτώσεις των social media στη σκέψη και τη συμπεριφορά των παιδιών, σημειώνοντας ότι η υπερβολική χρήση τους έχει μειώσει την ικανότητα συγκέντρωσης, την κριτική σκέψη και τη δημιουργικότητα. Υποστήριξε ότι η συνεχής ροή πληροφοριών δεν αφήνει χώρο για φαντασία και εσωτερική επεξεργασία, κάτι που επηρεάζει βαθιά την ανάπτυξη των παιδιών.

Κλείνοντας, έδωσε ιδιαίτερη σημασία στις οικογενειακές στιγμές και στην αξία της παράδοσης, ειδικά σε περιόδους όπως το Πάσχα. Τόνισε ότι η επαφή με την οικογένεια, οι κοινές δραστηριότητες και τα έθιμα δημιουργούν πολύτιμες αναμνήσεις στα παιδιά και ενισχύουν τους δεσμούς. Υπογράμμισε ότι αυτές οι εμπειρίες συμβάλλουν καθοριστικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών και αποτελούν σημαντικό αντίβαρο στις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής.

Με ένα μήνυμα αγάπης και ενότητας, κάλεσε όλους να δώσουν προτεραιότητα στις ανθρώπινες σχέσεις, να αφήσουν τις εντάσεις και να επενδύσουν στον χρόνο με την οικογένεια, υπογραμμίζοντας ότι η υγεία, η σύνδεση και η αγάπη είναι τα σημαντικότερα αγαθά.