«Δεν μπορούμε να κρύβουμε κάτω από το χαλί ότι είμαστε η πιο σεισμογενής περιοχή της Ευρώπης» – Η μελέτη των 581 σελίδων, οι επικίνδυνες περιοχές, τα εγκαταλελειμμένα κτίρια, οι χώροι καταφυγής και η ανάγκη να αναλάβουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες Δήμος και Περιφέρεια.

Την ανάγκη να μετατραπεί η νέα επιστημονική μελέτη για την αντισεισμική θωράκιση της Ζακύνθου σε ένα ουσιαστικό και διαρκώς αξιοποιούμενο εργαλείο προστασίας των πολιτών υπογράμμισε ο Ιωάννης Κοπανάς, μέλος της επιστημονικής ομάδας που συμμετείχε στην εκπόνησή της, σε συνέντευξή του στο ΠΡΙΣΜΑ 90,2 με αφορμή την παρουσία του καθηγητή Ευθύμιου Λέκκα στο Δημοτικό Συμβούλιο Ζακύνθου.

Ο κ. Κοπανάς ανέδειξε τη σημασία της μελέτης, η οποία εκπονήθηκε στο πλαίσιο της προγραμματικής σύμβασης του Δήμου με το Πανεπιστήμιο Αθηνών, επισημαίνοντας ότι δεν πρόκειται απλώς για μια επιστημονική καταγραφή του σεισμικού κινδύνου, αλλά για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που πρέπει να αποτελέσει τη βάση συγκεκριμένων παρεμβάσεων.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην ενημέρωση των κατοίκων και των επισκεπτών, στην καταλληλότητα των χώρων καταφυγής, στην τρωτότητα των κτιρίων, στους κινδύνους που δημιουργούν τα εγκαταλελειμμένα ακίνητα και στην ανάγκη οργανωμένης λειτουργίας των δημοτικών υπηρεσιών πολιτικής προστασίας.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στην ιστορική εξέλιξη της πόλης της Ζακύνθου, στις μεγάλες αλλαγές που προκάλεσαν οι καταστροφικοί σεισμοί, στις επιχωματώσεις που διαμόρφωσαν τη σημερινή ακτογραμμή και στα μεγάλα γεωλογικά ρήγματα που διατρέχουν το νησί.

«Η Ζάκυνθος έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον με τους σεισμούς»

Αναφερόμενος στην αναγκαιότητα εκπόνησης της μελέτης, ο κ. Κοπανάς εξήγησε ότι η Ζάκυνθος, λόγω της ιδιαίτερης σεισμικότητάς της, χρειάζεται έναν εξειδικευμένο σχεδιασμό αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών.

«Γίνονται σε όλη την Ελλάδα σχέδια αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών. Ήταν επόμενο και στη Ζάκυνθο, που έχουμε ένα παρελθόν, παρόν και μέλλον με τους σεισμούς, να γίνει μία μελέτη αντιμετώπισης πρώτα των σεισμών, αλλά και δευτερευόντως άλλων φυσικών καταστροφών, όπως είναι οι πυρκαγιές και οι πλημμύρες.

Στη βάση του Εγκέλαδος 2, του γενικού σχεδίου που έχει εκπονηθεί για όλη τη χώρα, υπάρχει η οδηγία να γίνεται εξειδίκευση για κάθε περιοχή, διότι κάθε περιοχή της χώρας δεν έχει την ίδια επικινδυνότητα στον σεισμικό κίνδυνο. Κάποιες έχουν περισσότερο και κάποιες λιγότερο».

Όπως εξήγησε, η επιστημονική ομάδα, με επικεφαλής τον καθηγητή Ευθύμιο Λέκκα, εκπόνησε μια εξειδικευμένη μελέτη για τη Ζάκυνθο, η οποία συγκεντρώνει ένα ιδιαίτερα μεγάλο εύρος επιστημονικών και ιστορικών δεδομένων.

«Δεν το λέω για να περιαυτολογήσω, αλλά πραγματικά είναι ένα πόνημα το οποίο θα πρέπει να μελετηθεί από όλους τους Ζακυνθινούς που εμπλέκονται στο θέμα των σεισμών.

Και όταν λέω εμπλέκονται, δεν εννοώ μόνο αυτούς που εμπλέκονται επιστημονικά. Εννοώ τους κατοίκους, τους επιχειρηματίες, τους υπεύθυνους του τουρισμού, όλους αυτούς οι οποίοι θα πληγούν ή θα υποστούν κάποιες συνέπειες σε περίπτωση ενός μεγάλου σεισμού. Θα πρέπει να ενημερωθούν για όλα αυτά τα οποία αναφέρονται στη μελέτη».

Ο ίδιος χαρακτήρισε τη συγκεκριμένη επιστημονική εργασία ως την πληρέστερη που υπάρχει σήμερα για τη σεισμική πραγματικότητα της Ζακύνθου, επισημαίνοντας ότι αποτελεί συνέχεια προηγούμενων επιστημονικών προσπαθειών.

«Είναι μία μελέτη η οποία αναλύει τα πάντα. Από το γεωδυναμικό πλαίσιο της Ζακύνθου, από το ιστορικό που υπάρχει, από τους ιστορικούς σεισμούς και τις περιγραφές για τους παλαιότερους σεισμούς, μέχρι τις επιπτώσεις που υπήρξαν, την τρωτότητα των κτιρίων και τους χώρους καταφυγής.

Είναι ό,τι καλύτερο αυτή τη στιγμή υπάρχει για τη Ζάκυνθο. Βέβαια, δεν προέκυψε έτσι από μόνο του. Υπάρχει μία παράδοση από την εποχή του Ανδρέα Λαδικού και του Γιάννη Τουρίκη στη Νομαρχία, όταν είχαν αρχίσει να γίνονται μελέτες πάνω στα γεωδυναμικά και σεισμικά θέματα της Ζακύνθου.

Αυτή είναι μία προχωρημένη μελέτη, η οποία λαμβάνει υπόψη όλες τις προηγούμενες και δίνει οδηγίες και κατευθύνσεις για το πώς πρέπει να κινηθούμε».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε η ιστορική αναδρομή του κ.Κοπανά στην εξέλιξη της πόλης της Ζακύνθου και στις σημαντικές γεωμορφολογικές αλλαγές που έχουν πραγματοποιηθεί με την πάροδο των αιώνων.

Με αφορμή την αναφορά του Ευθύμιου Λέκκα σε μια παλαιότερη ακτογραμμή της πόλης, εξήγησε ότι η σημερινή εικόνα της παραλιακής ζώνης διαφέρει σημαντικά από εκείνη προηγούμενων ιστορικών περιόδων.

«Στο βάθος του χρόνου η Ζάκυνθος δεν είχε το λιμάνι εκεί που το έχει σήμερα. Ήταν αρκετά πιο πάνω το λιμάνι της πόλης, προς τη μεριά της Πλατείας Ρούγας, για να καταλαβαίνουν οι συμπολίτες μας. Εκεί υπήρχε η ακτογραμμή του λιμανιού.

Σιγά σιγά, με διάφορους τρόπους, με μπαζώματα, με κατολισθήσεις και με την ανάγκη επέκτασης της πόλης, φτάσαμε στο σημερινό σημείο».

Όπως ανέφερε, μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953 πραγματοποιήθηκαν σημαντικές παρεμβάσεις, με χαρακτηριστικότερες τις επιχωματώσεις στην περιοχή της Πλατείας Σολωμού και σε άλλα σημεία της παραλιακής ζώνης.

«Κυρίως τα μπαζώματα έγιναν στην περιοχή του Κρυονερίου, στην Πλατεία Σολωμού. Εκεί έγινε μία προέκταση. Εκεί ήταν τα λεγόμενα ρεπάρια, όπου βρίσκονταν διάφορα σπίτια εύπορων Ζακυνθινών, τα οποία έφταναν μέχρι τη θάλασσα.

Μπορούσαν να ανοίγουν την πόρτα τους και να κάνουν μπάνιο. Δεν υπήρχαν αυτοί οι δρόμοι που υπάρχουν σήμερα».

Ακόμη μεγαλύτερες αλλαγές, σύμφωνα με τον ίδιο, παρατηρούνται στην περιοχή του Κρυονερίου.

«Η περιοχή του Κρυονερίου διαφέρει εξαιρετικά, διότι έγιναν πολλαπλά μπαζώματα. Αυτό μπορεί να το δει καθένας και από το γεωλογικό υλικό που υπάρχει. Καταλαβαίνετε ότι όλα αυτά τα μπάζα της πόλης, όταν η πόλη ισοπεδώθηκε και όλα τα σπίτια έπεσαν κάτω, κάπου έπρεπε να πάνε».

«Η σημερινή πόλη βρίσκεται σε υψηλότερο επίπεδο από την παλιά Ζάκυνθο»

Ο Ιωάννης Κοπανάς αναφέρθηκε και σε μια λιγότερο γνωστή συνέπεια της καταστροφής του 1953: την ανύψωση του επιπέδου της πόλης, λόγω των ερειπίων και των επιχωματώσεων που ακολούθησαν.

Ως χαρακτηριστικά παραδείγματα χρησιμοποίησε ιστορικά κτίρια που διατηρούν στοιχεία της παλαιότερης στάθμης του εδάφους.

«Ο Άγιος Νικόλαος του Μώλου και η Κυρία των Αγγέλων είναι δύο εκκλησίες οι οποίες ξαναχτίστηκαν μετά τον σεισμό πάνω στα παλιά τους θεμέλια. Όπως και το αρχοντικό του Ρώμα, όπου δεν είχε πέσει ο πρώτος όροφος, το ισόγειο δηλαδή.

Αν δείτε αυτά τα τρία κτίρια, το αρχοντικό του Ρώμα, την Κυρία των Αγγέλων και τον Άγιο Νικόλαο του Μώλου, θα δείτε ότι το επίπεδο στο οποίο βρίσκονται είναι κάτω από το σημερινό επίπεδο της πόλης.

Δηλαδή, αυτό ήταν το προηγούμενο επίπεδο της πόλης. Έχει ανυψωθεί αρκετά, λόγω των μπαζωμάτων που έγιναν και όλων αυτών των κτιρίων που κατέρρευσαν».

Στο ίδιο πλαίσιο αναφέρθηκε και στα προβλήματα που είχαν προκύψει κατά τις εργασίες ανάπλασης στην οδό Αλεξάνδρου Ρώμα, όταν εντοπίστηκαν μεγάλα τμήματα βράχων και παλαιών οικοδομικών κατασκευών.

Όπως εξήγησε, τα ευρήματα αυτά συνδέονται με την παλαιότερη μορφή της πόλης και τα ερείπια που παρέμειναν στο υπέδαφος μετά την καταστροφή.

«Η Αλεξάνδρου Ρώμα έχει διαπλατυνθεί. Δεν είναι η ίδια που ήταν το 1953, αν δείτε παλιές φωτογραφίες. Ήταν βεβαίως ένας πλατύς δρόμος, η Πλατεία Ρούγα, αλλά δεν ήταν τόσο φαρδιά όσο είναι σήμερα».

Στη συνέχεια της συνέντευξης, ο κ. Κοπανάς αναφέρθηκε στη γεωλογική δομή του νησιού, εξηγώντας ότι η Ζάκυνθος διατρέχεται από μεγάλα ρήγματα που έχουν διαμορφώσει το ανάγλυφό της.

«Τέσσερα μεγάλα κομμάτια. Τέσσερα ρηξιτεμάχια, έτσι ονομάζονται στη γεωλογία.

Δηλαδή, αν δει κανείς τα μεγάλα ρήγματα τα οποία διασχίζουν το νησί, θα μπορούσε να πει ότι υπάρχουν τέσσερα μεγάλα κομμάτια, τα οποία έχουν τη δυνατότητα, σε περίπτωση σεισμού, να κινούνται διαφορετικά.

Όπως επίσης, από τις μετακινήσεις στο εσωτερικό της Γης, σε βάθος εκατομμυρίων ετών, έχουν υπάρξει κινήσεις αυτών των κομματιών που έχουν δημιουργήσει ρήγματα, έχουν δημιουργήσει ορογενέσεις και έχουν διαμορφώσει το ανάγλυφο που υπάρχει σήμερα στη Ζάκυνθο».

Αναλύοντας το περιεχόμενο της μελέτης, ο κ. Κοπανάς εξήγησε ότι η επιστημονική ομάδα προχώρησε σε μια ιδιαίτερα εκτεταμένη καταγραφή των σεισμικών γεγονότων που έχουν επηρεάσει τη Ζάκυνθο.

«Η μελέτη περιλαμβάνει τα πάντα. Περιλαμβάνει από τη μία την ανάλυση του γεωδυναμικού πλαισίου και του γεωφυσικού πλαισίου που υπάρχει στο νησί.

Επίσης, μία πολύ λεπτομερή περιγραφή των επιπτώσεων που έχουν συμβεί τα τελευταία 800 χρόνια περίπου και έχουν σωθεί σε ιστορικές μαρτυρίες.

Διότι, αν διαβάσει κανείς την ιστορία του νησιού, είναι γεμάτη από τέτοιες φυσικές καταστροφές, από τους σεισμούς.

Και οι ιστορικοί του νησιού, που έχουν γράψει την ιστορία του, είχαν ως κύριο μέλημά τους να καταγράφουν και τους μεγάλους σεισμούς, οι οποίοι είχαν επιπτώσεις στο κοινωνικό και στο οικονομικό πλαίσιο του νησιού».

Η μελέτη, σύμφωνα με όσα ανέφερε, δεν περιορίζεται στο ιστορικό σκέλος, αλλά εξετάζει και την τρωτότητα των κατασκευών, λαμβάνοντας υπόψη τον τρόπο κατασκευής και τη θέση των κτιρίων.

«Γίνεται μία αναφορά όσον αφορά την τρωτότητα των κτιρίων. Δηλαδή, ποιος είναι ο βαθμός τρωτότητας ανάλογα με τον τρόπο κατασκευής του κάθε κτιρίου και ανάλογα με την περιοχή στην οποία βρίσκεται».

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που ανέδειξε ο κ. Κοπανάς αφορά τους χώρους καταφυγής των πολιτών σε περίπτωση μεγάλου σεισμού.

Όπως εξήγησε, είχαν αρχικά χαρακτηριστεί περίπου 18 χώροι καταφυγής στην πόλη, ωστόσο η επιστημονική αξιολόγηση έδειξε ότι δεν είναι όλοι κατάλληλοι.

«Είχαν στην αρχή χαρακτηριστεί 18 περίπου χώροι καταφυγής. Αναφέρω, για να καταλάβετε τι εννοώ, την Πλατεία Αγίων Σαράντα, την Πλατεία Σολωμού, την Πλατεία Αγίου Μάρκου και άλλους χώρους που είχαν χαρακτηριστεί ως χώροι καταφυγής.

Εδώ έγινε μία ανάλυση των δεδομένων κάθε περιοχής και κάποιες από αυτές έχουν χαρακτηριστεί κατάλληλες και κάποιες ακατάλληλες για να δοθούν ως χώροι καταφυγής.

Αυτά όλα, όπως καταλαβαίνετε, πρέπει να τα μάθει ο ζακυνθινός λαός. Πρέπει να ενημερωθεί».

Ο Ιωάννης Κοπανάς στάθηκε ιδιαίτερα στη συμπεριφορά που πρέπει να επιδείξουν οι πολίτες μετά από έναν ισχυρό σεισμό, υπογραμμίζοντας ότι η χρήση των ιδιωτικών αυτοκινήτων μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην αντιμετώπιση της έκτακτης ανάγκης.

«Λόγω του ότι η Ζάκυνθος έχει αυτή την ιδιαίτερη μορφή, είναι μακρόστενη, είναι μία λουρίδα η πόλη της Ζακύνθου, θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι σε περίπτωση μεγάλου σεισμού δεν πρέπει να πάρουμε τα αυτοκίνητά μας και να αρχίσουμε να τρέχουμε.

Η πρώτη κίνηση που πρέπει να κάνουμε είναι να πάμε στον χώρο καταφυγής με τα πόδια.

Να αφήσουμε τα αυτοκίνητά μας και να μείνουν οι δρόμοι ελεύθεροι, ώστε να μπορούν να κινηθούν τα αυτοκίνητα βοήθειας, όπως είναι τα πυροσβεστικά και τα ασθενοφόρα, τα οποία θα παρέχουν την υποστήριξη και τη βοήθεια σε ανθρώπους που θα έχουν ανάγκη εκείνη τη στιγμή».

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι η ενημέρωση δεν πρέπει να περιορίζεται σε μεμονωμένους πολίτες, αλλά να φτάνει σε κάθε οικογένεια.

«Οι οδηγίες θα πρέπει να δίνονται σε όλη την οικογένεια. Δηλαδή, όλοι να γνωρίζουν τις οδηγίες και να τις μεταφέρουν στην οικογένειά τους».

Παράλληλα, αναφέρθηκε και στις δυσκολίες επικοινωνίας που ενδέχεται να εμφανιστούν μετά από έναν μεγάλο σεισμό.

«Θα πρέπει να ξέρουμε ότι σε περίπτωση μεγάλου σεισμού, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μετά τον σεισμό, δεν θα λειτουργούν τα κινητά.

Διότι οι γραμμές των κινητών είναι φτιαγμένες, είναι προγραμματισμένες για έναν συγκεκριμένο αριθμό ταυτόχρονων κλήσεων.

Όταν όλοι πέσουμε στα κινητά μας για να πάρουμε τηλέφωνο τα οικεία πρόσωπα, να δούμε πού βρίσκονται, τότε θα μπλοκάρουν οι γραμμές».

Η αναφορά του αφορά τον κίνδυνο υπερφόρτωσης των τηλεπικοινωνιακών δικτύων, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο σημαντικό τον εκ των προτέρων οικογενειακό σχεδιασμό.

«Δεν μπορούμε να κρύβουμε κάτω από το χαλί ότι είμαστε η πιο σεισμογενής περιοχή της Ευρώπης»

Ιδιαίτερα κατηγορηματικός εμφανίστηκε ο κ. Κοπανάς στο ζήτημα της ενημέρωσης των πολιτών και των τουριστών για τη σεισμικότητα της Ζακύνθου.

Υποστήριξε ότι η πραγματικότητα του σεισμικού κινδύνου δεν πρέπει να αποσιωπάται, αλλά να αντιμετωπίζεται μέσα από οργανωμένη ενημέρωση και προετοιμασία.

«Δεν μπορούμε να κρύβουμε κάτω από το χαλί το θέμα ότι είμαστε η πιο σεισμογενής περιοχή της Ευρώπης.

Δεν μπορούμε να αφήνουμε τα πράγματα στην τύχη τους.

Ερχονται οι ξένοι. Για σκεφτείτε σας παρακαλώ, το 1953 ο σεισμός έγινε στις 12 Αυγούστου. Για σκεφτείτε να γίνει ένας μεγάλος σεισμός Ιούλιο ή Αύγουστο.

Τότε οικονομικά το νησί θα υποστεί μεγάλο πλήγμα.

Δεν είναι καλύτερα οι άνθρωποι αυτοί που έρχονται να ενημερώνονται, ώστε να λένε ότι βρίσκονται σε μία οργανωμένη κοινωνία, η οποία ξέρει τι να κάνει σε περίπτωση ενός σεισμού;

Δεν μπορούν να βρεθούν προ απροόπτου, να κουνιέται η γη κάτω από τα πόδια τους και να μην ξέρουν τι είναι αυτό».

Ο ίδιος υπενθύμισε ότι πολλοί από τους επισκέπτες της Ζακύνθου προέρχονται από χώρες με πολύ μικρή σεισμική δραστηριότητα και δεν έχουν προσωπική εμπειρία από σεισμούς.

Σημαντική θέση στη συνέντευξη κατέλαβε και το ζήτημα των εγκαταλελειμμένων και επικίνδυνων κτιρίων, ιδιαίτερα στην πόλη της Ζακύνθου.

Ο Ιωάννης Κοπανάς επισήμανε ότι η επιστημονική μελέτη πρέπει να αποτελέσει αφετηρία για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων προβλημάτων που συνδέονται με την ασφάλεια των πολιτών.

«Πρέπει να γίνουν κάποιες ενέργειες και για την τρωτότητα των κτιρίων και για την αντιμετώπιση του προβλήματος που υπάρχει, όπου υπάρχουν πολλά εγκαταλελειμμένα και σε πολύ κακή κατάσταση κτίρια στην πόλη, τα οποία εγκυμονούν κινδύνους για τους περαστικούς, για τους ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται δίπλα, που γειτνιάζουν με τα κτίρια αυτά».

Πέρα από τον αστικό ιστό, ο κ. Κοπανάς αναφέρθηκε και στους κινδύνους που υπάρχουν σε διάφορες παράκτιες περιοχές του νησιού, όπου οι επισκέπτες προσεγγίζουν από τη θάλασσα σημεία με απότομα βράχια.

«Υπάρχουν και άλλες περιοχές στα ορεινά της Ζακύνθου, όπου πηγαίνουν βάρκες, πηγαίνουν διάφοροι και κάνουν ηλιοθεραπεία. Υπάρχουν επικίνδυνα σημεία.

Αυτά όλα πρέπει να ξεκαθαριστούν και να αντιμετωπιστούν.

Και μάλιστα θα έλεγα ότι δεν είναι μόνο θέμα της Ζακύνθου αυτό. Υπάρχει και η Κεφαλονιά και η Λευκάδα, που είναι επίσης εξίσου μεγάλης σεισμικότητας περιοχές».

Στη συνέχεια περιέγραψε εικόνες που, όπως ανέφερε, παρατηρεί ο ίδιος σε ορισμένες παραλίες.

«Υπάρχουν κάποια σημεία τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν και να προστατευτούν. Και να υπάρξει ενημέρωση του κόσμου, που πηγαίνει ανέμελος και βρίσκει μία σκιά κάτω από τα βράχια.

Και εγώ βλέπω πάρα πολλούς, στην κυριολεξία σε μερικά μέρη που δεν θέλω να τα κατονομάσω, να τρυπώνουν κάτω από τα βράχια.

Και από πάνω τους είναι οι βράχοι που κρέμονται».

Οι επισημάνσεις αυτές αναδεικνύουν την ανάγκη η αντισεισμική προστασία να συνδεθεί και με τη διαχείριση των γεωλογικών κινδύνων σε τουριστικές και παράκτιες περιοχές, όπου ενδεχόμενες καταπτώσεις βράχων μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.

«Δεν μπορούμε να περιμένουμε την επόμενη Δημοτική Αρχή για να κάνουμε άλλη μία μελέτη»

Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά σημεία της συνέντευξης ήταν η αναφορά του Ιωάννη Κοπανά στην ανάγκη συνέχειας και συνέπειας από τη δημοτική διοίκηση.

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι η εκπόνηση της μελέτης δεν μπορεί να θεωρηθεί το τέλος μιας προσπάθειας, αλλά η αφετηρία ενός μακροχρόνιου σχεδιασμού.

«Αυτό πρέπει να έχει μία συνέχεια. Δηλαδή, έγινε μία μελέτη. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τώρα την επόμενη δημοτική αρχή να κάνουμε μία άλλη μελέτη και να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας ότι όλα τελείωσαν.

Τίποτα δεν τελείωσε.

Τώρα αρχίζουν όλα.

Τώρα αρχίζουν όλα, που έχουμε ένα πόνημα, έχουμε μία μελέτη, έχουμε έναν τόμο 581 σελίδων.

Θα πρέπει αυτό που έχουμε στα χέρια μας να το αξιοποιήσουμε, διότι μας γνωρίζει ακριβώς τι συμβαίνει στη Ζάκυνθο και πώς πρέπει να κινηθούμε»

Ο Ιωάννης Κοπανάς αναφέρθηκε εκτενώς και στον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αξιοποιηθεί η μελέτη από τις υπηρεσίες του Δήμου Ζακύνθου.

Κατά την άποψή του, δεν αρκεί η ύπαρξη μιας επιστημονικής έκθεσης ούτε η περιστασιακή ενημέρωση των αρμόδιων υπαλλήλων.

Απαιτείται οργανωμένη διοικητική δομή, με συγκεκριμένες αρμοδιότητες και επιστημονική υποστήριξη.

«Πρώτα πρώτα πρέπει να γίνει μία αναλυτική παρουσίαση από την επιστημονική ομάδα η οποία έχει ασχοληθεί με τη μελέτη αυτή.

Αλλά από εκεί και πέρα δεν μπορεί η μελέτη αυτή, η οποία είναι ένα πόνημα, ένα σύγγραμμα για τη Ζάκυνθο, να μπει σε κάποιο συρτάρι.

Πρέπει να υπάρχει επιστημονικός υπεύθυνος, ο οποίος να μπορεί να αναλύει όλα αυτά τα οποία γράφονται εδώ στο νησί μας, στη Ζάκυνθο.

Και επίσης θα πρέπει να υπάρχουν και υπάλληλοι του Δήμου, οι οποίοι να έχουν ένα συγκεκριμένο γραφείο που να έχει να κάνει με τις φυσικές καταστροφές και ιδιαίτερα με τον σεισμικό κίνδυνο.

Αυτό το γραφείο όχι μόνο να ενημερωθεί πλήρως για τη μελέτη, αλλά με όλα αυτά τα οποία λέει η μελέτη να προχωρήσει σε κάποιες ενέργειες που πρέπει να γίνουν.

Οι ενέργειες αυτές είναι και ενημέρωσης του κόσμου. Μία συνεχής ενημέρωση».

Σημαντική είδηση προέκυψε και από την αναφορά του κ. Κοπανά στον σχεδιασμό μιας μεγάλης ανοιχτής ημερίδας για την παρουσίαση της μελέτης.

Όπως αποκάλυψε, έχουν ήδη γίνει σχετικές συζητήσεις με τον καθηγητή Ευθύμιο Λέκκα, με χρονικό ορίζοντα τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο.

«Ήδη συζητάμε και με τον κ. Λέκκα. Γύρω στον Φεβρουάριο με Μάρτιο θα γίνει αυτή η ημερίδα.

Μόνο που εκεί δεν θα παρουσιαστούν μόνο τα στοιχεία της μελέτης, αλλά θα αναφερθούν και οι κινήσεις που πρέπει να γίνουν από πλευράς δημοτικής αρχής και από πλευράς Περιφέρειας, ώστε να μη μείνει, όπως είπατε, η μελέτη στο συρτάρι, αλλά να αποτελέσει ένα ζωντανό πόνημα».

Ο κ. Κοπανάς εξήγησε ότι στόχος δεν είναι μια τυπική παρουσίαση των συμπερασμάτων, αλλά η ουσιαστική αξιοποίηση του επιστημονικού υλικού από ανθρώπους που θα αναλάβουν συγκεκριμένες ευθύνες.

«Κάποιοι άνθρωποι θα εκπαιδευτούν, κάποιοι άνθρωποι θα μπορέσουν αυτή τη μελέτη να τη διαβάσουν πολλές φορές και να σημειώσουν τα σημεία στα οποία πρέπει να υπάρξει παρέμβαση.

Και από εκεί και πέρα να υπάρχει ένα γραφείο, το οποίο θα έχει και επιστημονική στήριξη.

Η ενημέρωση των πολιτών για τους κατάλληλους χώρους καταφυγής, η εκπαίδευση των οικογενειών, η προετοιμασία των τουριστικών επιχειρήσεων, η αντιμετώπιση των επικίνδυνων κτιρίων, η προστασία των επισκεπτών σε περιοχές με γεωλογικούς κινδύνους και η δημιουργία μιας οργανωμένης δημοτικής δομής με επιστημονική υποστήριξη αποτελούν, σύμφωνα με τις επισημάνσεις του, βασικές προτεραιότητες.

Το σημαντικότερο μήνυμα της παρέμβασής του είναι ότι η αντισεισμική θωράκιση δεν μπορεί να εξαντλείται στην εκπόνηση μελετών, ούτε να εξαρτάται από την εναλλαγή των δημοτικών αρχών.

Απαιτεί συνέχεια, οργάνωση, ενημέρωση, επιστημονική καθοδήγηση και συνεργασία μεταξύ Δήμου, Περιφέρειας και αρμόδιων φορέων.

Για ένα νησί με τη σεισμική ιστορία της Ζακύνθου, η προετοιμασία δεν αποτελεί επιλογή, αλλά αναγκαιότητα.

Και όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο κ. Κοπανάς, συνοψίζοντας την ουσία της παρέμβασής του:

«Δεν μπορούμε να περιμένουμε την επόμενη Δημοτική αρχή να κάνουμε μία άλλη μελέτη και να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας ότι όλα τελείωσαν. Τίποτα δεν τελείωσε. Τώρα αρχίζουν όλα»

Prisma Radio 90,2 · Μαριέττα Ποταμίτη 12-11-2026 (Κοπανάς Ιωάννης – Σκιαδόπουλος Ιωάννης)